دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران زن در توسعه و سیاست 2538-3124 24 3 2026 09 23 Re-reading Beauvoir’s Existentialist Feminism in Light of Digital Biopolitics: The Shift from “Absolute Other” to “Algorithmic Objectification” بازخوانی فمینیسم اگزیستانسیالیستی دوبووار در پرتو زیست‌سیاست دیجیتال: گذار از «دیگری مطلق» به «ابژه‌شدگی الگوریتمی» 495 519 108460 10.22059/jwdp.2026.411958.1008610 FA رقیه سلیمی گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران 0009-0005-3474-5304 محمد توحیدفام گروه علوم سیاسی- اندیشه سیاسی و مسائل ایران، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران. 0000-0002-0775-7482 Journal Article 2026 03 25 This article examines the paradox of digital space, which purports to be a platform for women’s self-expression but, in reality, perpetuates and complicates long-standing mechanisms of gender domination. The necessity of this research is twofold: firstly, to provide an analysis that transcends conventional sociological or psychological approaches by utilizing the depth of critical philosophy; and secondly, to urgently address the psychosocial consequences of inhabiting digital environments that are increasingly engineered by commercial and androcentric algorithms. The investigation’s objective is to investigate the evolution of Simone de Beauvoir’s fundamental concepts of “Absolute Other,” “the gaze,” and “immanence” in response to the digital lifeworld. Using an analytical-interpretive approach and examining examples such as the digital standardization of the female body, the attention economy on image-centric platforms, and organized cyber violence, this article argues for its central thesis that “Data-driven patriarchy” institutionalizes a new form of “othering” through the mechanism of “algorithmic objectification.” The key discovery demonstrates that the fundamental logic of digital platforms not only reinforces traditional gender stereotypes but also deepens them at a structural and invisible level by reducing the female subject to a mere “data object,” which is predictable and manageable. Consequently, the article contends that a liberatory response to this challenge necessitates the completion of Beauvoir’s project by fostering “algorithmic awareness” as a fundamental and inseparable aspect of feminist agency in the modern era and the development of a practical “digital existentialist ethics.” دغدغۀ اصلی این مقاله، واکاوی پارادوکس فضای دیجیتال است که در ظاهر عرصه‌ای برای خودابرازی زنان تصور می‌شود، اما در لایه‌ای عمیق‌تر، سازوکارهای کهن سلطۀ جنسیتی را بازتولید و پیچیده‌تر می‌سازد. ضرورت این پژوهش دووجهی است: از یک‌سو، نیاز به ارائۀ تحلیلی فراتر از رویکردهای رایج جامعه‌شناختی یا روان‌شناختی، با به‌کارگیری عمق فلسفۀ انتقادی دارد؛ و از سوی دیگر، فوریت پرداختن به پیامدهای روانی-اجتماعی زیستن در محیط‌های دیجیتالی که به‌طور فزاینده به‌وسیلۀ الگوریتم‌های تجاری و مردانه‌نگر طراحی شده‌اند. هدف پژوهش، بررسی تحول مفاهیم کلیدی «دیگری مطلق»، «نگاه» و «ماندگی» سیمون دوبووار در مواجهه با زیست‌جهان دیجیتال است. با روشی تحلیلی-تفسیری و با تحلیل مصادیقی چون استانداردسازی دیجیتال، بدن زنانه، اقتصاد توجه در پلتفرم‌های تصویرمحور و خشونت سایبری سازمان‌یافته؛ این مقاله در پاسخ به پرسش‌های پژوهش، تز محوری خود را این‌گونه صورت‌بندی می‌کند که «پدرسالاری داده‌بنیاد» از طریق مکانیسم «ابژه‌شدگی الگوریتمی»، شکل نوینی از «دیگری‌سازی» را نهادینه می‌کند. یافتۀ کلیدی مقاله نشان می‌دهد که منطق ذاتی پلتفرم‌های دیجیتال نه‌تنها کلیشه‌های جنسیتی سنتی را تثبیت می‌کند، بلکه با تبدیل سوژۀ زن به یک «ابژۀ داده‌ای» صرفاً قابل‌پیش‌بینی و مدیریت، آن‌ها را در سطحی ساختاری و نامرئی تعمیق می‌بخشد. درنتیجه، این مقاله استدلال می‌کند که مواجهۀ رهایی‌بخش با این چالش، مستلزم تکمیل پروژۀ دوبووار از طریق توسعۀ عملی «اخلاق اگزیستانسیالیستی دیجیتال» و ترویج «آگاهی الگوریتمی» به‌عنوان بعدی ضروری و جدایی‌ناپذیر از عاملیت فمینیستی در عصر حاضر است. https://jwdp.ut.ac.ir/article_108460_98047e76b39c9e5afb24370ded47bdef.pdf