دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Inequality Repeating Patterns: Fractal-Intersectionality Analysis of Challenges and Enablers Women Educational Leadershipالگوهای تکرارشوندۀ نابرابری: تحلیل خودهمانند–تقاطعی چالش‌ها و تواناسازهای رهبری آموزشی زنان44749310853710.22059/jwdp.2026.412204.1008614FAریحانهشوقیدانشجوی دکتری گروه مدیریت آموزشی و آموزش و بهسازی منابع انسانی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.رضوانحسین قلی زادهدانشیار گروه مدیریت آموزشی و آموزش و بهسازی منابع انسانی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.0000-0002-7497-9560سید روح اللهحسینیاستادیار گروه روان‌شناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.سهیلاصادقی فسائیاستاد تمام گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0001-5849-542XJournal Article20260311Although women are prevalent in the field of education, their representation in leadership and decision-making roles is still restricted. The interaction of individual, organizational, and societal factors reproduces this inequality; however, this multilevel linkage has been rarely elucidated in previous studies. The study conducted a qualitative meta-synthesis that was based on a systematic review of national and international studies in order to investigate this. The data were organized across micro, meso, and macro levels and analyzed using open and axial coding. Intersectionality was also employed as an interpretive lens to comprehend the disparities in the leadership experiences of women. The findings indicated that the challenges and enablers of women’s leadership exhibit a recurring and self-similar pattern. The boundaries of possibility for women's leadership are influenced by cultural norms, patriarchal discourses, and policy structures at the macro level. This pattern is perpetuated at the meso level by informal power networks, discriminatory promotion practices, and inadequate institutional support. At the micro level, its repercussions manifest as internalized psychological barriers, fatigue, role conflict, and doubts about competence. In turn, women's agency is established through self-efficacy, resilience, leadership identity reconstruction, networking, mentoring, and the advocacy for policies that prioritize equity. Additionally, the intersectional analysis demonstrated that the quality of women's leadership experiences is influenced by their religion, race, social class, ethnicity, geographical location, and caregiving responsibilities. Ultimately, the simultaneous intervention in cultural attitudes, organizational practices, and support for women’s lived experiences is necessary to address inequality in women's educational leadership.با وجود حضور گستردۀ زنان در آموزش، سهم آنان از رهبری و تصمیم‌گیری محدود مانده است. این نابرابری در پیوند میان فرد، سازمان و جامعه بازتولید می‌شود، اما پژوهش‌های پیشین کمتر این پیوند چندسطحی را تبیین کرده‌اند. این پژوهش با هدف شناسایی و تفسیر چالش‌ها و تواناسازهای رهبری آموزشی زنان و تدوین «مدل خودهمانند-تقاطعی» انجام گرفت. این مدل تداوم محدودیت‌ها و شکل‌گیری عاملیت زنان را در سطوح خرد، میانی و کلان تبیین می‌کند. پژوهش با روش فراترکیب کیفی و مرور نظام‌مند مطالعات داخلی و بین‌المللی انجام شد. داده‌ها با کدگذاری باز و محوری تحلیل و در سه سطح خرد، میانی و کلان سامان‌دهی شدند. تقاطع‌گرایی نیز برای فهم تفاوت تجربۀ زنان به‌کار رفت. چالش‌ها و تواناسازهای رهبری زنان الگویی تکرارشونده و خودهمانند دارند. در سطح کلان، هنجارهای فرهنگی، گفتمان‌های پدرسالارانه و ساختارهای سیاستی، مرزهای امکان رهبری زنان را شکل می‌دهند. در سطح میانی، این الگو در شبکه‌های غیررسمی قدرت، رویه‌های تبعیض‌آمیز ارتقا و ضعف حمایت نهادی بازتولید می‌شود. در سطح خرد، پیامدهای آن به‌صورت تردید در شایستگی، فرسودگی، تعارض نقش‌ها و موانع روان‌شناختی درونی‌شده ظاهر می‌شود. عاملیت زنان نیز از طریق خودکارآمدی، تاب‌آوری، بازسازی هویت رهبری، شبکه‌سازی، منتورینگ و مطالبۀ سیاست‌های برابری‌محور شکل می‌گیرد. تحلیل تقاطعی نشان داد طبقۀ اجتماعی، قومیت، دین، نژاد، موقعیت جغرافیایی و مسئولیت‌های مراقبتی، کیفیت تجربۀ رهبری را تغییر می‌دهند. اصلاح نابرابری در رهبری آموزشی زنان نیازمند مداخلۀ هم‌زمان در نگرش‌های فرهنگی، رویه‌های سازمانی و حمایت از تجربۀ زیستۀ زنان است.https://jwdp.ut.ac.ir/article_108537_e3dc99942602f66307fe89666bde2d09.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Re-reading Beauvoir’s Existentialist Feminism in Light of Digital Biopolitics: The Shift from “Absolute Other” to “Algorithmic Objectification”بازخوانی فمینیسم اگزیستانسیالیستی دوبووار در پرتو زیست‌سیاست دیجیتال: گذار از «دیگری مطلق» به «ابژه‌شدگی الگوریتمی»49551910846010.22059/jwdp.2026.411958.1008610FAرقیهسلیمیگروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران0009-0005-3474-5304محمدتوحیدفامگروه علوم سیاسی- اندیشه سیاسی و مسائل ایران، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران.0000-0002-0775-7482Journal Article20260325This article examines the paradox of digital space, which purports to be a platform for women’s self-expression but, in reality, perpetuates and complicates long-standing mechanisms of gender domination. The necessity of this research is twofold: firstly, to provide an analysis that transcends conventional sociological or psychological approaches by utilizing the depth of critical philosophy; and secondly, to urgently address the psychosocial consequences of inhabiting digital environments that are increasingly engineered by commercial and androcentric algorithms. The investigation’s objective is to investigate the evolution of Simone de Beauvoir’s fundamental concepts of “Absolute Other,” “the gaze,” and “immanence” in response to the digital lifeworld. Using an analytical-interpretive approach and examining examples such as the digital standardization of the female body, the attention economy on image-centric platforms, and organized cyber violence, this article argues for its central thesis that “Data-driven patriarchy” institutionalizes a new form of “othering” through the mechanism of “algorithmic objectification.” The key discovery demonstrates that the fundamental logic of digital platforms not only reinforces traditional gender stereotypes but also deepens them at a structural and invisible level by reducing the female subject to a mere “data object,” which is predictable and manageable. Consequently, the article contends that a liberatory response to this challenge necessitates the completion of Beauvoir’s project by fostering “algorithmic awareness” as a fundamental and inseparable aspect of feminist agency in the modern era and the development of a practical “digital existentialist ethics.”دغدغۀ اصلی این مقاله، واکاوی پارادوکس فضای دیجیتال است که در ظاهر عرصه‌ای برای خودابرازی زنان تصور می‌شود، اما در لایه‌ای عمیق‌تر، سازوکارهای کهن سلطۀ جنسیتی را بازتولید و پیچیده‌تر می‌سازد. ضرورت این پژوهش دووجهی است: از یک‌سو، نیاز به ارائۀ تحلیلی فراتر از رویکردهای رایج جامعه‌شناختی یا روان‌شناختی، با به‌کارگیری عمق فلسفۀ انتقادی دارد؛ و از سوی دیگر، فوریت پرداختن به پیامدهای روانی-اجتماعی زیستن در محیط‌های دیجیتالی که به‌طور فزاینده به‌وسیلۀ الگوریتم‌های تجاری و مردانه‌نگر طراحی شده‌اند. هدف پژوهش، بررسی تحول مفاهیم کلیدی «دیگری مطلق»، «نگاه» و «ماندگی» سیمون دوبووار در مواجهه با زیست‌جهان دیجیتال است. با روشی تحلیلی-تفسیری و با تحلیل مصادیقی چون استانداردسازی دیجیتال، بدن زنانه، اقتصاد توجه در پلتفرم‌های تصویرمحور و خشونت سایبری سازمان‌یافته؛ این مقاله در پاسخ به پرسش‌های پژوهش، تز محوری خود را این‌گونه صورت‌بندی می‌کند که «پدرسالاری داده‌بنیاد» از طریق مکانیسم «ابژه‌شدگی الگوریتمی»، شکل نوینی از «دیگری‌سازی» را نهادینه می‌کند. یافتۀ کلیدی مقاله نشان می‌دهد که منطق ذاتی پلتفرم‌های دیجیتال نه‌تنها کلیشه‌های جنسیتی سنتی را تثبیت می‌کند، بلکه با تبدیل سوژۀ زن به یک «ابژۀ داده‌ای» صرفاً قابل‌پیش‌بینی و مدیریت، آن‌ها را در سطحی ساختاری و نامرئی تعمیق می‌بخشد. درنتیجه، این مقاله استدلال می‌کند که مواجهۀ رهایی‌بخش با این چالش، مستلزم تکمیل پروژۀ دوبووار از طریق توسعۀ عملی «اخلاق اگزیستانسیالیستی دیجیتال» و ترویج «آگاهی الگوریتمی» به‌عنوان بعدی ضروری و جدایی‌ناپذیر از عاملیت فمینیستی در عصر حاضر است.https://jwdp.ut.ac.ir/article_108460_98047e76b39c9e5afb24370ded47bdef.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Design and Explanation of a Policy Framework for the NEET Phenomenon among Young Women: A Grounded Theory Approachطراحی و تبیین چارچوب سیاستی پدیدۀ NEET در زنان جوان: رویکردی مبتنی بر نظریۀ داده‌بنیاد52155010790710.22059/jwdp.2026.413492.1008626FAمصطفیمحسنی کیاسریاستادیار سیاست‌گذاری علم و فناوری، گروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.الهامخسروانیدانشجوی دکتری سیاست‌گذاری علم و فناوری، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.0000-0002-5609-0119Journal Article20260429The NEET has become a significant challenge for young women, affecting their social and economic participation. The objective of this investigation was to establish and elucidate a policy framework for the NEET phenomenon among young women through the use of a grounded theory approach. A qualitative research design was implemented in accordance with Strauss and Corbin’s grounded theory. The data were gathered through 29 semi-structured interviews with experts and managers in the disciplines of education, skills development, and employment. The results indicated that the educational, structural, gender-related, and policy factors that influence the NEET status of young women are interrelated. The mismatch between education and labor market demands, inadequate skills-development policies, gender-based barriers, insufficient social support networks, and limited learning opportunities were among the key factors. The study identified policy strategies that include enhancing coordination among educational and employment institutions, promoting flexible learning and employment opportunities, strengthening women’s professional networks, and improving school-to-work transitions. The results indicate that a policy approach that is gender-sensitive and integrated is necessary to reduce the number of young people who are not in school. This approach should strengthen the connections between education, skill development, and employment. Improved employability, social participation, and empowerment of women are the objectives of the proposed framework, which serves as a foundation for evidence-based policy reform.وضعیت «نه در اشتغال، نه در آموزش و نه در مهارت‌آموزی» در میان زنان جوان، به یکی از چالش‌های اساسی کشورها به‌ویژه در جوامع درحال‌توسعه تبدیل شده است که پیامدهایی فراتر از بیکاری فردی و بازتولید چرخۀ طرد اجتماعی و اقتصادی را در پی دارد. پژوهش حاضر برای نخستین بار، پدیدۀ NEET را در میان زنان به‌مثابۀ برآیندی از ناهماهنگی میان لایه‌های سیاست‌گذاری آموزشی، نظام‌های مهارتی و الزامات بازار کار تحلیل می‌کند.
پژوهش حاضر با هدف طراحی و تبیین چارچوبی سیاستی برای پدیدۀ NEET در زنان جوان با رویکرد کیفی و به روش نظریۀ داده‌بنیاد انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان جمع‌آوری شد. مصاحبه‌شوندگان به روش نمونه‌گیری نظری انتخاب شدند و پس از بیست‌ونهمین مصاحبه، اشباع نظری حاصل شد. یافته‌های پژوهش نشان داد پدیدۀ NEET در زنان جوان تحت تأثیر عواملی مانند ناهماهنگی آموزش با بازار کار، ضعف سیاست‌های مهارت‌آموزی، نبود هدایت تحصیلی و شغلی مؤثر، محدودیت‌های جنسیت‌محور در نظام آموزشی و اشتغال، ضعف توسعۀ مهارت‌های غیرشناختی، نارسایی سیاست‌های آموزشی در جذب زنان و محدودیت فرصت‌های یادگیری مادام‌العمر قرار دارد.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد مواجهۀ مؤثر با پدیدۀ نیت در زنان مستلزم عبور از سیاست‌های تک‌بعدی و حرکت به‌سوی رویکردی سیستمی است. مدل ارائه‌شده می‌تواند به‌عنوان یک چارچوب تحلیلی و سیاستی، مبنایی برای تدوین سیاست‌هایی هدفمندتر در حوزۀ آموزش، اشتغال و مهارت‌آموزی NEET قرار گیرد و به سیاست‌گذاران و نهادهای اجرایی در جهت کاهش پیامدهای نیت و تقویت مسیرهای توانمندسازی زنان یاری رساند.https://jwdp.ut.ac.ir/article_107907_4919cbd7ed51631c44a70bc6ff1066eb.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Representation of Romantic Love Discourses in the Formation of Marital Conflicts in the First Five Years of Marriageبررسی بازنمایی‌های گفتمان عشق رمانتیک در شکل‌گیری تعارضات پنج سال اول ازدواج55158610820910.22059/jwdp.2026.412826.1008621FAسمیراهاشمیاستادیار گروه آموزش روان‌شناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.0000-0001-9250-7199زهراامان الهیاستادیار گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.0000-0002-7051-4950معصومهزیبایی نژاداستادیار گروه آموزش روان‌شناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.0009-0007-7732-7983Journal Article20260418The objective of this investigation was to elucidate the manner in which the representations of the romantic love discourse contribute to the development and exacerbation of marital conflicts during the initial five years of marriage. The grounded theory approach was employed to conduct this qualitative study. Purposive sampling was employed to select 16 married women within the first five years of their marriage. Semi-structured interviews were implemented to accumulate data until theoretical saturation was attained. The Strauss and Corbin method was employed to conduct data analysis, which involved three phases of open, axial, and selective coding. Lincoln and Guba's criteria were also employed to guarantee the reliability of the data. The research model's primary category was the "idealized perception of love and romantic life," as indicated by the results. Within this framework, love is perceived as an automatically resolving conflict and a comprehensive provider of emotional needs, while the presence of conflict is interpreted as a sign of decline in love. The discrepancy between the imagined love and the lived marital reality becomes apparent as couples transition into married life and the initial emotional intensity diminishes. This can result in emotional disappointment, dysfunctional interactional cycles, threats of separation, and the escalation of family conflicts. Concurrently, this cycle may be mitigated through family interventions, counseling, and a reevaluation of the definition of love. The results suggest that early marital conflicts are not solely the consequence of communication or behavioral issues, but are also influenced by the prevailing discourse of romantic love, which shapes and directs married life through idealized and unrealistic expectations.پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی نقش بازنمایی‌های گفتمان عشق رمانتیک در شکل‌گیری و تشدید تعارضات پنج سال اول زندگی مشترک و کشف سازوکارهای معنایی مؤثر بر تجربۀ زیستۀ زوجین انجام شد. مطالعه کیفی است و با رویکرد نظریۀ داده‌بنیاد انجام گرفت. مشارکت‌کنندگان شامل 16 زن متأهل در پنج سال نخست ازدواج دارای تجربۀ تعارض زناشویی بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شدند و این گردآوری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده‌ها با کدگذاری سه‌مرحله‌ای باز، محوری و انتخابی به شیوۀ اشتراوس و کوربین انجام گرفت و برای اعتباربخشی یافته‌ها از معیارهای لینکلن و گوبا استفاده شد. تحلیل داده‌ها نشان داد «ادراک آرمانی‌شده از عشق و زندگی عاشقانه» مقولۀ هسته‌ای الگوی پژوهش است. در این چارچوب، عشق عامل خودکار حل تعارض و تأمین‌کنندۀ کامل نیازهای عاطفی تلقی می‌شود و وجود تعارض نشانۀ افول عشق برداشت می‌شود. با ورود به زندگی مشترک و فروکش‌کردن هیجانات اولیه، شکاف میان عشق تصورشده و زندگی تجربه‌شده آشکار می‌شود و پیامدهایی مانند سرخوردگی عاطفی، چرخه‌های ناکارآمد تعاملی، تهدید به جدایی و گسترش تعارضات خانوادگی بروز می‌یابد. درعین‌حال، مداخلات خانوادگی، مراجعه به مشاور و بازنگری در معنای عشق می‌تواند این چرخه را تعدیل کند. یافته‌ها نشان می‌دهد تعارضات اوایل ازدواج فقط پیامد مشکلات رفتاری یا ارتباطی نیست، بلکه تحت تأثیر گفتمان مسلط عشق رمانتیک قرار دارد که با ایجاد انتظارات آرمانی و غیرواقع‌بینانه، تجربۀ زندگی مشترک را تفسیر و هدایت می‌کند.https://jwdp.ut.ac.ir/article_108209_911a986d19872bde4658bd2f53665df8.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Gender Inequality in Iran’s Social Insurance System (2019–2024)نابرابری جنسیتی در نظام بیمه‌های اجتماعی ایران (1398-1403)58761910846710.22059/jwdp.2026.413691.1008627FAسیدسالاراجتهادنژاد کاشانیاستادیار گروه مطالعات اجتماعی مؤسسۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران، ایران.0009-0006-6016-9811نسرینقوامیکارشناس ارشد مطالعات زنان، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20260503The social security system in Iran, which serves as the foundation of welfare policy-making, is structurally based on the "male breadwinner" paradigm. This framework has resulted in the marginalization of a significant portion of the female population and the failure to align its insurance mechanisms with their actual economic livelihoods. The objective of this investigation is to investigate gender inequality within Iran's social insurance system, thereby elucidating the current gaps in insurance coverage and access to benefits. It employs a secondary analysis of data from insurance organizations from 2019 to 2025. The data were collected from the statistical yearbooks of the three primary insurance funds in the country, and the results of the 2025 Labour Force Survey were also incorporated. The results suggest that, despite a 5.6% increase in the proportion of female insured individuals over the past six years, a significant disparity in the quality of access to sustainable support continues to exist. In 2025, women comprised only 27% of active contributors to the Social Security Organization, despite their representation of over 49% of the country's population aged 15 to 64. The classification of 91% of women as survivors' pensioners, which is a circumstance that impedes their ability to establish sustained economic independence, is revealed by the distinction between “primary pension recipients” and “derivative” beneficiaries. Furthermore, the “survivorship trap” phenomenon, which has been explicated, illustrates that the 91% concentration is the result of the perpetuation of conventional roles within insurance legislation. Ultimately, the findings confirm the fact that the current insurance system, rather than empowering women as independent agents, tends to perpetuate patterns of subsistence dependency.نظام تأمین اجتماعی در ایران، به‌عنوان هستۀ مرکزی سیاست‌گذاری رفاهی، به‌طور ساختاری بر پایۀ الگوی «مرد نان‌آور» شکل گرفته است؛ الگویی که از همان ابتدا بخش بزرگی از جمعیت زنان را در حاشیه قرار داده و سازوکارهای بیمه‌ای را با زیست اقتصادی واقعی آنان انطباق نداده است. این پژوهش با هدف بررسی نابرابری جنسیتی در نظام بیمه‌های اجتماعی ایران، شکاف‌های موجود در پوشش‌های بیمه‌ای و برخورداری از مزایا را تبیین می‌کند. روش‌شناسی آن مبتنی بر رویکرد توصیفی-تبیینی و تحلیل ثانویۀ داده‌های سازمان‌های بیمه‌گر در بازۀ زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است. داده‌ها از سالنامه‌های آماری سه صندوق اصلی بیمه‌ای کشور همراه با نتایج طرح آمارگیری نیروی کار سال ۱۴۰۳ گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد علی‌رغم رشد 6/5 درصدی سهم بیمه‌پردازی زنان در دورۀ شش‌سالۀ اخیر، شکاف عمیقی در کیفیت دسترسی به حمایت‌های پایدار وجود دارد. در سال ۱۴۰۳، زنان فقط ۲۷ درصد از بیمه‌پردازان فعال سازمان تأمین اجتماعی را تشکیل داده‌اند؛ در حالی که سهم آنان از جمعیت ۱۵ تا ۶۴ سالۀ کشور بیش از ۴۹ درصد است. تحلیل تمایز میان «مستمری‌بگیری اصلی» و «تبعی» آشکار می‌سازد که ۹۱ درصد از زنان در ردیف مستمری‌بگیران بازمانده تعریف می‌شوند که این امر مانع استقلال اقتصادی پایدار آنان شده است. همچنین پدیدۀ «تلۀ بازماندگی» تبیین‌شده نشان می‌دهد این تمرکز ۹۱ درصدی ناشی از بازتولید نقش‌های سنتی در قوانین بیمه‌ای است. درنهایت، نتایج تبیین‌گر این واقعیت است که نظام بیمه‌ای فعلی به‌جای توانمندسازی زنان به‌عنوان کنشگران مستقل، تمایل به بازتولید الگوهای وابستگی معیشتی دارد.https://jwdp.ut.ac.ir/article_108467_4ad2e2ac76ae3211fd4cc9b8404aa1ab.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Alternative Punishments to Imprisonment from the Perspective of Women: Representing a Multifaceted Lifeworld with a Meta-Synthesis Approachمجازات‌های جایگزین حبس از نگاه زنان: بازنمایی یک زیست‌جهان چندوجهی با رویکرد فراترکیب62165110788310.22059/jwdp.2026.414194.1008632FAحمیدنادریاستادیار گروه آینده‌پژوهی قضایی، پژوهشکدۀ قوۀ قضاییه، تهران، ایران.0000-0003-3470-1940صائمهعلی زاده نیکوکارشناس ارشد جامعه‌شناسی، گروه جامعه‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصاد، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران.0009-0005-9614-3675Journal Article20260514The fracturing of familial bonds and the exacerbation of psychosocial trauma are the consequences of traditional incarceration for women, which transcends mere deprivation of liberty. This underscores the necessity of a shift in penal policy toward community-based sentencing. Nevertheless, the systematic investigation of the multidimensional lifeworld of women and the relationship between legal structures and their social realities remains an under-researched area. This study employs a meta-synthesis approach to investigate the fundamental question of what semantic patterns regarding the functions and challenges of this penal policy are revealed by the multifaceted experiences of women with non-custodial sentences. This research employs a qualitative methodology to analyze and incorporate 14 domestic studies on the experiences of women with alternative punishments and incarceration in order to reconstruct the semantic patterns of these lived experiences. Community-based sentences enable the preservation of familial bonds, the improvement of self-esteem, and the gradual reintegration into normal life, whereas women perceive prison as a crisis-inducing, traumatic, and identity-altering event, according to the thematic analysis of the accumulated literature. The meta-synthesis yielded five core themes: structural erosion and re-entry crises within the prison-centric paradigm; patriarchal hegemony and the reproduction of inequality in sentencing; new approaches to theorizing the transition from incarceration; the supportive and reintegrative functions of alternative sentencing; and the institutional requirements for implementing decarceration policies. These results describe a multifaceted lifeworld in which criminal justice necessitates a profound, gender-sensitive, and community-oriented redefinition that incorporates distinctively female perceptions of both incarceration and social punishment, as seen from the perspective of women.حبس سنتی زنان، فراتر از سلب آزادی، به گسست پیوندها و تشدید آسیب‌های روانی-اجتماعی منجر می‌شود که ضرورت چرخش سیاست جنایی به‌سوی مجازات‌های اجتماع‌محور را برجسته می‌کند. بااین‌حال، واکاوی زیست‌جهان چندوجهی زنان و واکاوی نسبت میان ساختارهای حقوقی با واقعیت‌های زیست‌جهان آنان همچنان حوزه‌ای مغفول و نیازمند مطالعات منسجم است. پرسش اصلی مقاله آن است که تجارب چندوجهی زنان از مجازات‌های جایگزین حبس، در یک سنتزپژوهی، چه الگوی معنایی‌ای از کارکردها و چالش‌های این سیاست کیفری ترسیم می‌کند. مقالۀ حاضر به روش کیفی و رویکرد فراترکیب، چهارده مطالعۀ داخلی دربارۀ زنان در مواجهه با زندان و مجازات‌های جایگزین را تحلیل و تلفیق کرده است تا الگوی معنایی این تجارب بازسازی شود. تحلیل تماتیک دانش انباشتۀ منتخب نشان داد زنان زندان را رخدادی بحران‌زا، آسیب‌زا و هویت‌ساز می‌دانند؛ درحالی‌که مجازات‌های اجتماع‌محور، امکان حفظ پیوندهای خانوادگی، ارتقای عزت‌نفس و بازگشت تدریجی به حیات عادی را فراهم می‌آورد. یافته‌های فراترکیب به استخراج پنج مضمون اصلی انجامید: فرسایش ساختاری و بحران بازپذیری در پارادایم زندان‌محور، هژمونی مردسالارانه و بازتولید نابرابری در کیفر، رهیافت نوین به تئوریزه‌کردن گذار از حبس‌گرایی، کارکردهای حمایتی مجازات‌های جایگزین و الزامات نهادی سیاست حبس‌زدایی. این یافته‌ها بازنمایی زیست‌جهانی چندوجهی را ترسیم می‌کند که در آن عدالت کیفری برای زنان نیازمند بازتعریفی عمیق، حساس به جنسیت، معناهای زنانه از حبس و مجازات اجتماعی و جامعه‌محور است.https://jwdp.ut.ac.ir/article_107883_9fd89502f375472155b3219b333ea576.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در توسعه و سیاست2538-312424320260923Developing Native Model for Empowering Rural Women According to Experts in the Southern Region of Isfahan Provinceتدوین الگوی بومی توانمندسازی زنان روستایی از دیدگاه کارشناسان در ناحیۀ جنوب استان اصفهان65369710813510.22059/jwdp.2026.414598.1008633FAسعیدهرشیدیدکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.0009-0003-0737-374Xمجیدیاسوریاستاد تمام، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.0000-0002-8800-6196سمیرامحمودیاستادیار، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.0000-0002-8029-5552Journal Article20260517In order to identify barriers and effective factors in the empowerment of rural women and to develop a local model for this purpose, this study was conducted. The statistical population of this research consisted of experts in rural areas from the three counties of Semirom, Shahreza, and Dehaqan, who were intentionally chosen using the snowball method. Thematic analysis was employed to analyze the data that was collected through semi-structured interviews. The research literature was predominantly employed to enrich the analysis, compare the findings, and enhance the interpretive validity of the results, while the main and sub-themes were extracted from empirical data obtained through interviews. The study identified six barriers to empowering rural women, including a lack of financial access, loan and cost issues, negative attitudes towards women, a lack of expertise and skills, learning barriers, negligence, and psychological weakness. Additionally, six factors were identified, including access, credit allocation, the absence of gender discrimination, education and expertise, specialized training for women, and personal skills (axial coding). The results emphasize that the empowerment of rural women is a dual process that involves the development of individual agency and the bridging of the gap in access to critical resources and opportunities. Consequently, the implementation of policies that are designed to enhance the capacity to make decisions, expand access to financial and credit resources, develop entrepreneurial and skills-based training, and eliminate gender-based discrimination is necessary to achieve empowerment.این پژوهش با هدف شناسایی موانع و عوامل مؤثر در توانمندسازی و سپس تدوین یک الگوی بومی توانمندسازی زنان روستایی انجام گرفت. جامعۀ آماری شامل کارشناسان روستایی در سه شهرستان سمیرم، شهرضا و دهاقان بود که به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی انتخاب شد. داده‌ها از طریق مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری و براساس روش تحلیل مضمون تحلیل شدند. مضامین اصلی و فرعی از داده‌های تجربی حاصل از مصاحبه‌ها استخراج شد و پیشینۀ پژوهش بیشتر برای غنی‌سازی تحلیل، مقایسۀ یافته‌ها و افزایش اعتبار تفسیری نتایج به‌کار رفت. براساس یافته‌های پژوهش، شش مانع عدم دسترسی مالی، مشکلات وام و هزینه‌ها، تفکرات منفی درمورد زنان، عدم تخصص و مهارت، موانع یادگیری، سهل‌انگاری و ضعف روحی و پنج عامل دسترسی‌ها، تخصیص اعتبارات، عدم تبعیض جنسیتی، آموزش تخصصی زنان و مهارت‌های شخصی در توانمندسازی زنان روستایی، شناسایی شد. نتایج نشان داد توانمندسازی زنان روستایی فرایندی چندبعدی است که از تعامل میان دسترسی به منابع اقتصادی، آموزشی و اجتماعی-فرهنگی با تقویت عاملیت فردی زنان شکل می‌گیرد؛ بنابراین، تحقق توانمندسازی مستلزم اتخاذ سیاست‌هایی در زمینۀ گسترش دسترسی به منابع مالی، توسعۀ آموزش‌های مهارتی و کارآفرینانه، تقویت توان تصمیم‌گیری و رفع تبعیض‌های جنسیتی است.https://jwdp.ut.ac.ir/article_108135_b7d38a06204e4e1ed8b8810ddcd45d3d.pdf