[1] آذرشب، محمدتقی و آسوده، رضا (1398). «جایگاه جامعۀ مدنی در توسعۀ سیاسی». فصلنامۀ راهبرد سیاسی، (8) 3: 91 – 105.
[2] باقری، خسرو (1382). مبانی فلسفی فمینیسم، تهران: انتشارات وزارت علوم.
[3] بزرگدوست، بهزاد (1397). «استراتژیهای زنان شاغل در مواجهه با رقابت شغلی». پایاننامۀ کارشناسی ارشد، رشتۀ مطالعات زنان، دانشگاه علامه طباطبائی.
[4] بیات، آصف (1390). زندگی همچون سیاست: چگونه مردم عادی خاورمیانه را تغییر میدهند؟، تهران: کتابخانۀ تخصصی جامعهشناسی.
[5] پهلوانی، الهام و گلستانی، محمود (1395). «بررسی تأثیر جهانی شدن بر فرهنگ سیاسی زنان کشورهای حوزۀ خلیج فارس (مطالعۀ موردی: جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی)»، نشریۀ مطالعات فرهنگی و سیاسی خلیج فارس، (8): 87 – 137.
[6] تانگ، رزماری (1387). درآمدی جامه بر نظریههای فمینیسمی، ترجمۀ منیژه نجم عراقی، تهران: نی.
[7] حاجیپور ساردویی، سیمین و مقصودی، مجتبی (1395). «تحلیل فرهنگ سیاست حضور زنان در مجلس شورای اسلامی». پژوهشنامۀ علوم سیاسی، (4) 11: 70 – 41.
[8] خسروی، محمدعلی؛ دهشیار، حسن و ابطحی، صفیناز السادات (1391). «چگونگی توانمندسازی زنان در عرصۀ تصمیمگیری در ساختار تصمیمگیری ملی و بینالمللی». پژوهشنامۀ روابط بینالملل، (20) 5: 99 – 132.
[9] دانون، جوزف (1397). نظریۀ فمینیستی، ترجمۀ فرزانه راجی، تهران: چشمه.
[10] رستمی، رسول؛ راشدمحصل، محمدرضا و خزایی وفا، مجیدرضا (1399). «چرخش نخبگان در شاهنامۀ فردوسی». نشریۀ زبان و ادب فارسی دانشگاه تبریز، (242): 115 – 138.
[11] رضاییان، علی (1390). مبانی مدیریت سازمانی، تهران: سمت.
[12] رودگر، نرجس (1388). فمینیسم: تاریخچه، نظریات، گرایشها، نقد، تهران: انتشارات دفتر مطالعات و تحقیقات زنان، سازمان ملّی.
[13] صادقی فسایی، سهیلا (1389). «خشونت خانگی و استراتژیهای زنان در مواجهه با آن (مطالعهای کیفی)». بررسی مسائل اجتماعی ایران (نامۀ علوم اجتماعی)، (1) 1: 107 – 142.
[14] عطارزاده، مجتبی و مصفا، نسرین (1384). «جنبش زنان ایران؛ از ایستایی تا پویایی». فصلنامۀ مطالعات زنان، (7) 3: 158 – 105.
[15] فی، برایان (1381). فلسفۀ امروزین علوم اجتماعی با نگرشی چندفرهنگی، ترجمۀ خشایار دیهیمی، تهران: طرح نو.
[16] کریمی، شهناز؛ نوابخش، مهرداد و ازکیا، مصطفی (1397). «بررسی سوژگی زنان در شکلگیری گفتمان انقلاب اسلامی». فصلنامۀ سپهر سیاست، (18) 5: 87 – 104.
[17] گیدنز، آنتونی (1382). تجدد و تشخص؛ جامعه و هویت شخصی در عصر جدید، ترجمۀ ناصر موفقیان، تهران: نی.
[18] مصفا، نسرین (1373). «نقش مشارکت در تواناسازی زنان». فصلنامۀ سیاست خارجی، (3) 8: 388 – 371.
[19] ـــــــــــــ (1374). «مشارکت سیاسی زنان: یک مطالعۀ میدانی». فصلنامۀ سیاست خارجی، (2) 9: 647 – 605.
[20] نیکخواه قمصری، نرگس و هلالی ستوده، مینا (1392). «از سوژۀ جنسی تا سوژۀ انقلابی: بازنمایی زن در گفتمان انقلاب اسلامی». مجلۀ مطالعات اجتماعی ایران، (3) 7: 150 – 170.
[21] وحیدی راد، میکائیل (1397). «کنش اجتماعی زنان در جنگ جهانی اول و دستاوردهای آنان پس از جنگ در غرب (با تأکید بر حقّ رأی زنان». فصلنامۀ پژوهشنامۀ زنان، (2) 9: 179 – 151.
[22] یاوری وثاق، مهدیه (1392). «نقش رسانه در آگاهیبخشی سیاسی اجتماعی». مطالعات اجتماعی و رسانه، (3) 2: 97 – 126.
[23] Anderson, Pamella sue (1998). A Feminist Philosophy of Religion, Blackwell.
[24] Caiazza, Amy (2006). Called to Speak: Six Strategies That Encourage Women’s Political Activism, Institute for Women’s Policy Research, Reserch – in – Brief.
[25] Dunebar, Roxanne (1970). Female liberation as a Basis for Social Revolution, Aron Press.
[26] Good, William (1960). Theory of Role Strain, American Sociological Review, 25 (4): 483 - 496.
Hague, Rod; Harrop, Martin; Breslin, Shaun (1992). Comparative Government and Politics, Basingstoke, Macmillan.
[27] Mukta, Parita (1994). Upholding the Common Life: The Community of Mirabai, Delhi: Oxford University Press.
[28] Reyes-Housholder, Catherine (2018). Women Mobilizing Women: Candidates’ Strategies for Winning the Presidency, Journal of Politics in Latin America, No 10: 69 – 97.
)
